Biri vardı, biri yoxdu, əzizlərim. Yer üzündə təkcə onlar vardı. Başları üzərində masmavi səma vardı, bir də göylə yerin birləşdiyi Üfüq. Üfüqə doğru sakit-sakit gedirdilər. Ora çatınca xoşbəxt olacaqdılar…
Bir gün O Onu sevdi. O özünü sevdirmədi. O özü sevdi. O özünü sevdirmək üçün heç nə eləmədi. O sevmək istədiyi üçün sevdi, ehtiyacı olduğu üçün sevdi. İnandı ki, Onu sevincə Üfüqə çatacaq. Uzun-uzun yolları getməkdən yorulmuşdu. Onlar getdikcə Üfüq də uzaqlaşırdı. Niyə qaçırdı onlardan, neyləmişdilər Üfüqə? Üfüqə möcüzə lazım idi - O da Onu sevdi.
Davamı...
Hekayələr
jale
İyul 11, 2008 17:17
Baxış sayı: 58